Stress

Mama, stress, wat is dat?

Dat is wat ik krijg als jij je schoenen aandoet.

17 april, 2007 at 8:38 Plaats een reactie

GEWELDig kind!

Personages:
Anna en Brigit: 2 vrouwen van rond de veertig, fabrieksarbeidsters
Locatie: de fabriekskantine

A: Mens, je ziet er weer niet uit. Je hebt precies onder een tram gelegen!
B: Ja, onze Tomas heeft zich weer eens goed laten gaan. En spijt dat hij daarna had! Hij heeft zijn spaarpot leeggemaakt om de doktersrekening te betalen. En weet je wat?
A: Nee.
B: Ik mag het remgeld ook houden.
A: Waw, dat vind ik wel schattig … (denkt even na) en slim!
Dat van dat remgeld hebben ze toch nog niet op school geleerd!
B: Nee, (met een zweem van trots) en hij kan het ook altijd zo goed uitleggen. Zo vroeg de dokter mij gisteren of ik veel pijn had. Ik kon niet zo goed spreken (wijst naar haar scheve mond).
Weet je wat onze kleine zei tegen die man?
A: Nee…
B: Ze is vandaag verbaal niet zo sterk, meneer.
A: Chic! Verbaal niet zo sterk …waar heeft hij toch al die mooie woorden geleerd?
B: In therapie.
A: Volgt hij therapie?
B: Woede management voor kids.
A: Ze hebben tegenwoordig toch echt alles voor de kinderen. Zoveel keuze.
En doet hij het graag?
B: Ja. En hij heeft nu altijd een antwoord klaar. Als mensen mij zien en hem zeggen dat hij dat niet meer mag doen, dan antwoordt hij kalm: “Ik werk eraan.” Of “Ik ben ermee bezig!”
A: Dat klinkt wel goed. Suzanne antwoordt dat ook als we haar vragen om opslag.
B: Da’s waar. Soms zegt ze ook dat ze dat  puntje zal meenemen naar de volgende briefing.
A: Ze kunnen het zo goed zeggen, hé. Ik wil ook wel eens zo’n woordjes en zinnetjes leren. Ken je er nog?
B: Ja! Toen ik onlangs zei dat ik het vervelend vond om zo toegetakeld op mijn werk aan te komen, antwoordde onze Tomas wijs: “Daar heb je het precies wel moeilijk mee, Brigit?”
Dat heet ‘actief luisteren’. Je antwoordt nooit direct, maar nodigt de ander uit om verder te spreken door zo’n soort vraagjes te stellen.
A: En hoe lang kan je zo …
B: … ‘actief luisteren’…?
A: Ja, zo ‘actief luisteren’ zonder dat je echt iets moet antwoorden op een lastige vraag?
B: Tot de ander het beu wordt, maar meestal is die dan al zijn vraag vergeten.
A: En als je nu zou blijven zeggen dat je het vervelend vindt van die blauwe plekken en zo?
B: Wel, Anita, dat deed ik en weet je wat hij zei?
A: Zeg het!
B: Hij zei – hou u vast, want ik krijg er nog de kriebels van -: “Laat het maar wat rusten, Brigit!”
A: Waw! Da’s echt iets voor Marlon Brando of zo. Met een sigaret losjes in de hoek van zijn mond: “Let it rest, Brigit…”
B: Ja, ’t enige verschil met Brando was dat onze Tommie zijn sigaret niet tussen zijn lippen had, maar uitdoofde op onze nieuwe leren zetel.
A: Dat vind ik niet zo cool… Ach ja, ’t kunnen niet allemaal Brando’s zijn, hé.

17 april, 2007 at 8:34 Plaats een reactie

Ontaarde moeder?

Locatie: Telefoongesprek, huiskamer en uitgeverij van tijdschriften
Personages:
A: Veronique Janssen, huismoeder
B: Herold, werkt op abonnementendienst van uitgeverij, studeert psychologie in zijn vrije tijd
C: Caroline, koelbloedige verkoopster, krijgt commissie op verkoop

B:  Abonnementendienst  Crefa.
A: Dag meneer, ik heb net een tweede aanmaning tot betaling gekregen voor …
B: Wat is uw klantennummer?
A: Euh…
B: Naam en postcode dan.
A: Veronique Janssen.
B : Eén ‘s’.
A: Euh… nee, 2.
B: Postcode?
A: 3520
B: (Zucht) Waarmee kan ik u helpen? (op zeurende toon)
A: Ik heb net een tweede aanmaning tot betaling gekregen van mijn abonnement op Pardoef.
B: Dat wil zeggen dat u dringend moet betalen, hé, mevrouw.
A: U begrijpt het niet, ik heb voor één jaar betaald, maar ik krijg nog steeds nieuwe nummers. Ik wil daar dus niet meer voor betalen, want ik heb mijn abonnement stopgezet.
B: Waarom hebt u dat gedaan?
A: Het was een kerstcadeau voor mijn zoontje, maar nu is hij te oud om ….
B: Een kind is nooit te oud om voorgelezen te worden. Hebben ze u in uw kindertijd regelmatig voorgelezen?
A: Nee, maar wat doet dat ertoe?
B: U gunt uw bloedeigen kind dus geen verlenging omdat u zelf nooit zo’n leerrijk tijdschrift hebt gekregen?
A: Meneer, luister nu eens. Ik wil gewoon het abonnement stopzetten. Ik hoef mij daar toch niet voor te verantwoorden, zeker.
B: Aan uw zoontje bent u wel een verklaring verschuldigd.
A: Meneer, u doet alsof ik …
B: Weet u welke groeikansen u hem ontneemt? Ons tijdschrift is met de grootste zorg samengesteld door pedagogen, podologen en psychologen die alleen maar het beste met uw zoontje voorhebben. Zowel zijn motorische, emotionele, cognitieve, linguïstische als sociale vaardigheden worden erdoor gestimuleerd.
En u misgunt hem dát! Wat voor een moeder bent u wel?
A: Meneer, ofwel gooi ik nu de hoorn in óf u verbindt mij door met een collega!
B: Momentje… (drukt muziekknop in; kijkt bezorgd naar collega aan ander bureau)
C: Problemen?
B: Ja, een neurotische moeder die geen verlenging van Pardoef wil.
C: Geef maar door aan mij. (zet muziekknop af) Dag mevrouw, kan ik u helpen?
A: Oef! Uw collega was wel vrij grof. (Slikt even.) Hij verweet mij bijna dat ik een slechte moeder was omdat ik ….
C: Bent u vaak depressief, mevrouw?
A: Euh…?
C: Ik kan u een proefnummer van ons gloednieuwe maandblad Op de sofa  toesturen.
A: Mevrouw, ik wil gewoon niet meer betálen!
C: Wij hebben ook een veelgelezen driemaandelijkse uitgave rond Budgetteren in huis.
A: (Haakt in)
B: En?
C: Ingehaakt. (denkt even na)
Stuur twee proefnummers van Op de sofa en Budgetteren in huis.
Ik zal een deurwaarder contacteren. Ze heeft beide aanmaningen genegeerd.

 

17 april, 2007 at 8:27 Plaats een reactie

OP DE SOFA BIJ DE FLIKKEN

Personages:

Mevrouw Apers: 40 jaar, leerkracht, gereserveerd, bedachtzaam en ernstig
Twee politiemannen:
Pierre, 50 jaar, denkt niet vlug, bekrompen en formalistisch, betuttelend
Juul, 41 jaar, opportunistisch, laks en lui

Locatie: politiekantoor.

A: Goeiedag, kan ik hier aangifte doen van een diefstal?
P: Naam?
A: Ik heet Carine Apers en ik …
P: Carine met een ‘c’?
A: Ja.
P: (Tikt de naam in op zijn klavier)
En waarmee kan ik u van dienst zijn?
A: Ja, zoals ik al zei, wil ik aangifte doen van een diefstal.
P: Wacht even. (Ritselt tussen een hoop papieren en legt één papier voor zich) Pffff…
(Leest traag voor uit papierenbundel) Hebt u het daar moeilijk mee?
A: Euh, nee… Ik wil gewoon aangifte doen.
P: (Leest nadrukkelijk ieder woord) Hoe voelde u zich na de feiten?
A: Euh, kwaad. Maar wat doet dat ertoe? (licht geïrriteerd)
P: Was u beschaamd? Voelde u zich vernederd en vuil?
A: Euh, ik begrijp niet …
P: Voelde u zich aangetast in uw vrouwelijkheid?
A: Meneer, ik wil gewoon aangifte doen.
P: Momentje. (Tikt telefoonnummer in) Juul, ik heb hier een geval van (leest voor uit papierenbundel) ‘ontkenning van zopas geleden trauma’.
J: Heb je de vragenlijst gevolgd?
P: Ja, ik zat al bij ‘aangetast in uw vrouwelijkheid’.
J: Oh, maar op de cursus zeiden ze dat als het een aanranding was, je een vrouwelijke collega moest roepen.
P: Maar, ’t is een diefstal.
J: Dan is het ‘aangetast in uw privacy’. Pierreke toch, je moet die pijltjes op uw schema wel juist volgen, hé.
P: Och man, we hebben ook geen tijd gehad om dat in te studeren. En van die extra pree voor die verplichte bijscholing in communicatietralala heb ik nog niets gezien. En jij?
A: Meneer, ik heb zoiets van …
P: Och Juul, ze zegt hier ook ineens ‘ik heb zoiets van’, weet je nog, dat moesten we zeggen als we wat geleerd wilden overkomen en tijd wilden winnen.
J: Over tijd gesproken, ik ga een broodje halen bij dat schoon grietje hier op de hoek. Ga je mee?
P: Ja, direct!
A: Meneer, ik wil gewoon aangifte …
P: Laat het maar wat rusten, dametje. Maar vrees niet, ik neem het zeker mee naar ons rondje in de briefing.
A: Meneer, dit is toch te gek! U weet nog niet eens wat er gestolen is!
P: Dametje, ik werk eraan.
A: U werkt nergens aan! Ik eis uw overste te spreken! (met overslaande stem)
P: Mevrouwtje, u moet proberen uw woede bij uzelf te houden. Ik kan u een goede cursus aanraden. Nog een prettige dag verder!

19 maart, 2007 at 5:43 1 reactie

Nieuwere berichten


Feeds

Categorieën